Jak prowadzić ten kurs
Traktuj zajęcia jako rozmowę i trening reakcji, nie jako wykład ekspercki. Dzieci w wieku 7–9 lat potrzebują prostych zasad, powtórek, ruchu i jasnego komunikatu: Gram fair, nie podaję danych, zakupy tylko z dorosłym.
Kurs 5 • wiek 7–9 lat
Gra to wirtualny plac zabaw: obowiązuje fair play, życzliwość, PEGI i zakupy tylko z dorosłym.
Traktuj zajęcia jako rozmowę i trening reakcji, nie jako wykład ekspercki. Dzieci w wieku 7–9 lat potrzebują prostych zasad, powtórek, ruchu i jasnego komunikatu: Gram fair, nie podaję danych, zakupy tylko z dorosłym.
Sprawdźcie razem oznaczenia PEGI, czat, mikropłatności i ustawienia prywatności. Dziecko powinno wiedzieć, że zakupy w grze to prawdziwe pieniądze.
Możesz je wydrukować, pociąć i losować podczas zajęć.
Godzina 1
Wprowadzenie do tematyki gier wideo, integracja grupy wokół wspólnych zainteresowań.
Gry to świetna rozrywka, ale wirtualny świat to przedłużenie tego prawdziwego. Złota zasada brzmi: w grze zachowujemy się wobec innych tak samo dobrze, jak na szkolnym boisku.
Publikacja „W sieci wyzwań. Sztuka wychowania w cyfrowym świecie”.
Mapa naszych gier. Dzieci rysują na dużym arkuszu papieru swoje ulubione gry (np. Minecraft, Roblox). Nauczyciel inicjuje rozmowę o tym, dlaczego lubią w nie grać, co dają im te gry i w jakich sytuacjach w grze czują się radosne, a w jakich smutne lub złe.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: W co my właściwie gramy? (Nasz wirtualny plac zabaw). Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Gra to wirtualny plac zabaw: obowiązuje fair play, życzliwość, PEGI i zakupy tylko z dorosłym.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Gry to świetna rozrywka, ale wirtualny świat to przedłużenie tego prawdziwego. Złota zasada brzmi: w grze zachowujemy się wobec innych tak samo dobrze, jak na szkolnym boisku.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Gram fair, nie podaję danych, zakupy tylko z dorosłym.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
Po drugiej stronie gry jest prawdziwy człowiek. Słowa z czatu mogą ranić tak samo jak słowa na boisku.
Może być zabawą, ale używa prawdziwych pieniędzy i losowości. Dziecko nie decyduje o tym samo.
PEGI nie mówi, czy dziecko jest mądre. PEGI mówi, czy treść może być za trudna albo za straszna dla wieku.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie krytykuj ulubionych gier dzieci. Używaj ich jako punktu wyjścia do rozmowy o zasadach i bezpieczeństwie.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: sprawdźcie oznaczenie PEGI jednej ulubionej gry i porozmawiajcie, czy są w niej czat, zakupy lub reklamy.
Godzina 2
Nauka rozpoznawania oznaczeń wiekowych i treści w grach.
Nie każda gra jest odpowiednia dla każdego dziecka. Na opakowaniach gier oraz w sklepach internetowych z aplikacjami znajdują się specjalne oznaczenia systemu PEGI. Kolorowe kwadraty z liczbami (np. 3, 7, 12) informują o tym, dla jakiego wieku gra jest bezpieczna. Obok nich są też czarno-białe obrazki ostrzegające o ukrytych w grze elementach, np. pająk oznacza grozę, a zaciśnięta pięść – przemoc.
Wydrukowane piktogramy i etykiety wiekowe PEGI.
Detektywi PEGI. Nauczyciel rozdaje dzieciom wydrukowane znaczki PEGI. Następnie pokazuje okładki różnych gier lub aplikacji i wspólnie z dziećmi ocenia, czy dana gra byłaby dla nich odpowiednia, tłumacząc, że granie w gry przeznaczone dla starszych może wywołać lęk i strach.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Znaczki, które mówią prawdę (System PEGI). Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Gra to wirtualny plac zabaw: obowiązuje fair play, życzliwość, PEGI i zakupy tylko z dorosłym.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Nie każda gra jest odpowiednia dla każdego dziecka. Na opakowaniach gier oraz w sklepach internetowych z aplikacjami znajdują się specjalne oznaczenia systemu PEGI.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Gram fair, nie podaję danych, zakupy tylko z dorosłym.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
Po drugiej stronie gry jest prawdziwy człowiek. Słowa z czatu mogą ranić tak samo jak słowa na boisku.
Może być zabawą, ale używa prawdziwych pieniędzy i losowości. Dziecko nie decyduje o tym samo.
PEGI nie mówi, czy dziecko jest mądre. PEGI mówi, czy treść może być za trudna albo za straszna dla wieku.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie krytykuj ulubionych gier dzieci. Używaj ich jako punktu wyjścia do rozmowy o zasadach i bezpieczeństwie.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: sprawdźcie oznaczenie PEGI jednej ulubionej gry i porozmawiajcie, czy są w niej czat, zakupy lub reklamy.
Godzina 3
Wpojenie zasad zdrowej rywalizacji i kulturalnej komunikacji z rówieśnikami w grach wieloosobowych.
Przemoc w szkole i na podwórku często przenosi się do sieci. Wyzywanie innych graczy, wyśmiewanie ich umiejętności czy celowe psucie ich wirtualnych budowli to agresja, która boli tak samo jak w realnym życiu. Dobry gracz to taki, który gra w duchu fair play i szanuje innych.
Zasady bezpiecznych relacji między małoletnimi (Standardy Ochrony Małoletnich).
Kodeks Kulturalnego Gracza. Dzieci wspólnie tworzą na plakacie zasady, których obiecują przestrzegać grając z innymi (np. "Gratuluję wygranej", "Nie przezywam, gdy ktoś słabiej gra", "Pomagam nowym graczom").
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Kultura gracza (Fair Play i Netykieta). Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Gra to wirtualny plac zabaw: obowiązuje fair play, życzliwość, PEGI i zakupy tylko z dorosłym.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Przemoc w szkole i na podwórku często przenosi się do sieci. Wyzywanie innych graczy, wyśmiewanie ich umiejętności czy celowe psucie ich wirtualnych budowli to agresja, która boli tak samo jak w realnym życiu.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Gram fair, nie podaję danych, zakupy tylko z dorosłym.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
Po drugiej stronie gry jest prawdziwy człowiek. Słowa z czatu mogą ranić tak samo jak słowa na boisku.
Może być zabawą, ale używa prawdziwych pieniędzy i losowości. Dziecko nie decyduje o tym samo.
PEGI nie mówi, czy dziecko jest mądre. PEGI mówi, czy treść może być za trudna albo za straszna dla wieku.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie krytykuj ulubionych gier dzieci. Używaj ich jako punktu wyjścia do rozmowy o zasadach i bezpieczeństwie.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: sprawdźcie oznaczenie PEGI jednej ulubionej gry i porozmawiajcie, czy są w niej czat, zakupy lub reklamy.
Godzina 4
Kształtowanie postawy empatii oraz umiejętności reagowania na przemoc rówieśniczą w grach.
Zdarza się, że w grze lub na grupowym czacie ktoś jest celowo ignorowany, wykluczany ze wspólnej zabawy lub wyśmiewany. Nikt nie zasługuje na takie traktowanie. Dzieci muszą wiedzieć, że w takich sytuacjach nie można milczeć – należy szukać pomocy u "Zaufanego Dorosłego".
Materiały edukacyjne NASK „W sieci przyjaźni”.
Tarcza obronna. Dzieci odgrywają krótkie scenki z wykorzystaniem pacynek lub figurek: jedna postać jest wykluczana z gry przez inne. Klasa wspólnie wymyśla, jak można pomóc tej postaci i do kogo powinna się zgłosić, by przerwać niemiłą sytuację.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Kiedy w grze robi się niemiło (Wykluczenie i Cyberprzemoc). Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Gra to wirtualny plac zabaw: obowiązuje fair play, życzliwość, PEGI i zakupy tylko z dorosłym.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Zdarza się, że w grze lub na grupowym czacie ktoś jest celowo ignorowany, wykluczany ze wspólnej zabawy lub wyśmiewany. Nikt nie zasługuje na takie traktowanie.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Gram fair, nie podaję danych, zakupy tylko z dorosłym.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
Po drugiej stronie gry jest prawdziwy człowiek. Słowa z czatu mogą ranić tak samo jak słowa na boisku.
Może być zabawą, ale używa prawdziwych pieniędzy i losowości. Dziecko nie decyduje o tym samo.
PEGI nie mówi, czy dziecko jest mądre. PEGI mówi, czy treść może być za trudna albo za straszna dla wieku.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie krytykuj ulubionych gier dzieci. Używaj ich jako punktu wyjścia do rozmowy o zasadach i bezpieczeństwie.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: sprawdźcie oznaczenie PEGI jednej ulubionej gry i porozmawiajcie, czy są w niej czat, zakupy lub reklamy.
Godzina 5
Uświadomienie najmłodszym, że darmowe gry często próbują wyciągnąć od nich prawdziwe pieniądze.
Wiele gier można pobrać za darmo, ale w środku proponują one zakup specjalnych ubrań dla postaci (skórek), zwierzaków czy „skrzynek z łupami” (lootboxów) skrywających losowe nagrody. Do zakupu wirtualnych monet wykorzystywane są jednak prawdziwe pieniądze z kart przedpłaconych lub kart rodziców. Przykład 11-letniego Piotrusia, który wydawał całe kieszonkowe na wirtualne nagrody z losowych skrzynek, uczy, że z wirtualnymi zakupami bardzo łatwo stracić kontrolę.
Omówienie mechanizmów z poradnika „W sieci wyzwań” (rozdział: Skrzynki z łupami).
Prawdziwe monety, wirtualne skarby. Nauczyciel przynosi zabawkowe pieniądze. Dzieci bawią się w "sklep w grze", kupując od nauczyciela puste w środku, kolorowe pudełeczka (lootboxy). Szybko zauważają, że oddały wszystkie "pieniądze", a w zamian często nie dostały nic wartościowego.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Pułapki i tajemnicze skrzynki (Mikropłatności w grach). Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Gra to wirtualny plac zabaw: obowiązuje fair play, życzliwość, PEGI i zakupy tylko z dorosłym.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Wiele gier można pobrać za darmo, ale w środku proponują one zakup specjalnych ubrań dla postaci (skórek), zwierzaków czy „skrzynek z łupami” (lootboxów) skrywających losowe nagrody. Do zakupu wirtualnych monet wykorzystywane są jednak prawdziwe pieniądze z kart przedpłaconych lub kart rodziców.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Gram fair, nie podaję danych, zakupy tylko z dorosłym.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
Po drugiej stronie gry jest prawdziwy człowiek. Słowa z czatu mogą ranić tak samo jak słowa na boisku.
Może być zabawą, ale używa prawdziwych pieniędzy i losowości. Dziecko nie decyduje o tym samo.
PEGI nie mówi, czy dziecko jest mądre. PEGI mówi, czy treść może być za trudna albo za straszna dla wieku.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie krytykuj ulubionych gier dzieci. Używaj ich jako punktu wyjścia do rozmowy o zasadach i bezpieczeństwie.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: sprawdźcie oznaczenie PEGI jednej ulubionej gry i porozmawiajcie, czy są w niej czat, zakupy lub reklamy.
Godzina 6
Wdrożenie zasady ograniczonego zaufania wobec nieznajomych poznanych w grach z czatem.
W gry z trybem wieloosobowym grają tysiące osób. Osoba podająca się na czacie za rówieśnika może w rzeczywistości być dorosłym o złych intencjach. Dlatego nigdy nie wolno podawać w grze swojego prawdziwego imienia, adresu, nazwy szkoły, ani wysyłać swoich zdjęć.
Wskazówki z rozdziału „Po drugiej stronie ekranu”.
Moja bezpieczna maska (Awatar). Dzieci rysują i wycinają z papieru maski przedstawiające wymyślone postacie (np. kosmitę, rycerza, zwierzaka). Nauczyciel tłumaczy, że w grze wieloosobowej zawsze powinniśmy nosić taką "maskę" (czyli awatar i wymyślony pseudonim), pod którą bezpiecznie ukryjemy swoje prawdziwe dane.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Kto gra ze mną po drugiej stronie? (Obcy w sieci). Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Gra to wirtualny plac zabaw: obowiązuje fair play, życzliwość, PEGI i zakupy tylko z dorosłym.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: W gry z trybem wieloosobowym grają tysiące osób. Osoba podająca się na czacie za rówieśnika może w rzeczywistości być dorosłym o złych intencjach.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Gram fair, nie podaję danych, zakupy tylko z dorosłym.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
Po drugiej stronie gry jest prawdziwy człowiek. Słowa z czatu mogą ranić tak samo jak słowa na boisku.
Może być zabawą, ale używa prawdziwych pieniędzy i losowości. Dziecko nie decyduje o tym samo.
PEGI nie mówi, czy dziecko jest mądre. PEGI mówi, czy treść może być za trudna albo za straszna dla wieku.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie krytykuj ulubionych gier dzieci. Używaj ich jako punktu wyjścia do rozmowy o zasadach i bezpieczeństwie.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: sprawdźcie oznaczenie PEGI jednej ulubionej gry i porozmawiajcie, czy są w niej czat, zakupy lub reklamy.
Godzina 7
Bezpieczna rozgrywka utrwalająca wiedzę o zagrożeniach w wirtualnym świecie.
Czas połączyć teorię z praktyką. Darmowa gra "FireW@lly" pozwala dzieciom wejść w rolę bohatera, który ratuje cyfrową metropolię przed wirusami i uczy się, jak dbać o bezpieczeństwo konta oraz jak reagować na szkodliwe treści.
Aplikacja „FireW@lly” zainstalowana na urządzeniach.
Misja ratunkowa. Dzieci w parach grają w wybrane misje w grze edukacyjnej "FireW@lly". Rozwiązują zagadki logiczne, pomagając wirtualnym mieszkańcom ustrzec się przed cyfrowymi intruzami.
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Wirtualny trening z FireW@lly. Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Gra to wirtualny plac zabaw: obowiązuje fair play, życzliwość, PEGI i zakupy tylko z dorosłym.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Czas połączyć teorię z praktyką. Darmowa gra "FireW@lly" pozwala dzieciom wejść w rolę bohatera, który ratuje cyfrową metropolię przed wirusami i uczy się, jak dbać o bezpieczeństwo konta oraz jak reagować na szkodliwe treści.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Gram fair, nie podaję danych, zakupy tylko z dorosłym.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
Po drugiej stronie gry jest prawdziwy człowiek. Słowa z czatu mogą ranić tak samo jak słowa na boisku.
Może być zabawą, ale używa prawdziwych pieniędzy i losowości. Dziecko nie decyduje o tym samo.
PEGI nie mówi, czy dziecko jest mądre. PEGI mówi, czy treść może być za trudna albo za straszna dla wieku.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie krytykuj ulubionych gier dzieci. Używaj ich jako punktu wyjścia do rozmowy o zasadach i bezpieczeństwie.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: sprawdźcie oznaczenie PEGI jednej ulubionej gry i porozmawiajcie, czy są w niej czat, zakupy lub reklamy.
Godzina 8
Wesołe podsumowanie zasad netykiety, PEGI i bezpieczeństwa z całego kursu.
Śmiech, ruch i skojarzenia to najlepszy sposób na to, by zasady kulturalnego i bezpiecznego grania zostały w pamięci dzieci na długo, zamiast kojarzyć się z nudnymi zakazami.
Karciana/planszowa gra NASK „Odgadnij to: Cybermaster”.
Kalambury Cybermastera. Dzieci biorą udział w turnieju, w którym muszą pokazać, narysować lub opisać słowami hasła związane z grami i higieną cyfrową (np. "gra z kolegami", "awatar", "znaczek PEGI", "Zaufany Dorosły"). Na zakończenie każdy uczestnik otrzymuje dyplom "Kulturalnego i Bezpiecznego Gracza". Skompletowaliśmy piąty kurs dla najmłodszych!
Powiedz: „Dzisiaj zajmiemy się tematem: Wielki Finał – Turniej Cybermastera. Nie musicie znać trudnych słów — będziemy uczyć się przez przykłady, ruch i zabawę.”
Powiedz: „Najważniejsza zasada tej lekcji brzmi: Gra to wirtualny plac zabaw: obowiązuje fair play, życzliwość, PEGI i zakupy tylko z dorosłym.”
Powiedz: „Powiedz dzieciom prostymi słowami: Śmiech, ruch i skojarzenia to najlepszy sposób na to, by zasady kulturalnego i bezpiecznego grania zostały w pamięci dzieci na długo, zamiast kojarzyć się z nudnymi zakazami.”
Powiedz: „Teraz przejdziemy do ćwiczenia. Waszym zadaniem nie jest odpowiedzieć idealnie, tylko zauważyć, co jest bezpieczne, a co wymaga pomocy dorosłego.”
Powiedz: „Na koniec zapamiętujemy zdanie: Gram fair, nie podaję danych, zakupy tylko z dorosłym.”
Przejście do ćwiczenia: „Za chwilę zrobimy zadanie. Nie sprawdzam, kto wie najwięcej. Ćwiczymy bezpieczne decyzje.”
Zamknięcie: „Każdy z was kończy lekcję z jedną zasadą, którą może zabrać do domu.”
Po drugiej stronie gry jest prawdziwy człowiek. Słowa z czatu mogą ranić tak samo jak słowa na boisku.
Może być zabawą, ale używa prawdziwych pieniędzy i losowości. Dziecko nie decyduje o tym samo.
PEGI nie mówi, czy dziecko jest mądre. PEGI mówi, czy treść może być za trudna albo za straszna dla wieku.
To jest bardzo dobra odpowiedź startowa. W bezpieczeństwie w sieci wolno nie wiedzieć — wtedy zatrzymujemy się i pytamy dorosłego.
Nie zawstydzaj. Powiedz spokojnie: „Możemy się uśmiechać, ale temat jest ważny, bo chodzi o bezpieczeństwo dzieci”.
Podziękuj za zaufanie, nie wypytuj przy grupie o szczegóły. Powiedz: „Dziękuję, że to mówisz. Po zajęciach porozmawiamy spokojnie z dorosłą osobą, która może pomóc”.
Nie krytykuj ulubionych gier dzieci. Używaj ich jako punktu wyjścia do rozmowy o zasadach i bezpieczeństwie.
Poproś dzieci, aby dokończyły zdanie: „Po tej lekcji wiem, że…” albo pokazały kciukiem: rozumiem / mam pytanie.
W domu: sprawdźcie oznaczenie PEGI jednej ulubionej gry i porozmawiajcie, czy są w niej czat, zakupy lub reklamy.
Temat kursu: Kultura i bezpieczeństwo w wirtualnej piaskownicy (Wiek: 7-9 lat)
Zdanie, które warto powtarzać w domu: Gram fair, nie podaję danych, zakupy tylko z dorosłym.